روایت شیرارد کوپر کولز، سفیر سابق انگلیس از قضیه اخراج مایکل سمپل و مروین پیترسن در اواخر سال ۲۰۰۷

شیرارد کوپر کولز، دیپلومات سابقه دار بریتانیایی از سال ۲۰۰۷ الی ۲۰۰۹ سفیر بریتانیا در کابل بود و پس از آن نماینده ویژه بریتانیا در امور افغانستان و پاکستان شد.در پایان ماموریتش خاطرات دیپلماتیکش را تحت عنوان Cables from Kabul (مکاتبات محرم دیپلماتیک از کابل )نوشته است.کتاب حکایت ها و داستان های جالب دارد. اخراج دو دیپلمات ارشد از افغانستان یکی از مسایل خبرساز اواخر سال ۲۰۰۷ بود که شرح آن در کتاب خاطرات سفیر آمده است.نقل به مضمون.

«زمانی که مسله اخراج مایکل سمپل،معاون نمایندگی اتحادیه اروپا در افغانستان و پیترسن کارشناس ارشد دفتر یوناما در مسایل قومی واقع شد،من در رخصتی بودم.رئیس جمهور کرزی دستور داد که این دو تن عنصر نامطلوب اعلام شده و اخراج شوند. به خاطر جلوگیری از اخراج انها،با دفتر رئیس جمهور کرزی و رییس دفترش عمر داوودزی چندین بار تماس گرفتم هیچ کس جواب نداد.داوودزی سه شماره تماس داشت و هر سه شماره خاموش بود.سکرترهای خاص کرزی هم در دسترس نبودند.به امرالله صالح، ریس عمومی امنیت ملی که در جریان قضیه قرار داشت زنگ زدم، تماس برقرار نشد .۲۸ دسامبر ۲۰۰۷ بود. تعطیلات اخر سال من خراب شد،ناگذیر بودم به خاطر پیگیری موضوع هرچه زود وارد کابل شوم.قضیه ازین قرار بود که یک جنرال بازنشسته ی افغانستان طرح را ریخته بود که بر اساس آن قرار بود به صدها جنگ جوی پیشین طالبان زمینه های ادغام و اسکان در هلمند فراهم گردد،کمپ ساخته می شد که در آن قانون اساسی،مسایل حقوق بشری و حتی دست شویی با مواد ضد عفونی آموزش داده می شد.جنرال باز نشسته این طرح را به خاطر کمک به روند مصالحه و ادغام جنگجویان پیشین ریخته بود.جنرال سابقه ی کار طولانی در ارتش افغانستان داشت و اموزش دیده روسیه بود . حتی در زمان جنگ های داخلی و در حکومت طالبان کشور را ترک نکرد و به کشور وفادار ماند ووطن دوست واقعی بود.در زمان حکومت طالبان قوماندان قوایی هوایی شد.این طرح مورد قبول دفتر رئیس جمهور قرار گرفته بود.وزارت های امنیتی به شمول معاون شورای امنیت در جریان طرح قرار داشتند و مصوبه و تاییدی راه اندازی و اجرایی سازی این طرح را نیز به دولت افغانستان داده بود.مایکل سمپل و پیترسن با جنرال باز نشسته به هلمند رفتند تا در زمینه تطبیق این طرح هماهنگی های لازم محلی را شکل دهند.اولین نشست شان با اسدالله وفا،والی هلمند بود.سو تفاهمی در جلسه واقع شد، والی فکر کردکه این طرح بخاطر آموزش جنگ جویان طالبان است و به کرزی غلط گزارش داد.والی احساس می کرد که آمریکایی ها و انگلیس ها با او در هلمند خوش نیستند.به دستور والی، جنرال دست گیر و مایکل و پیترسن را نگذاشتند از هوتل بیرون شوند.جنرال برای بازجویی به کابل منتقل شد و دو تن دیگر عنصر نا مطلوب اعلام شدند.هیچ کس نمی توانست فرمان کرزی را نادیده گرفته از اخراج آنها جلوگیری کند.به محض رسیدن به کابل تقاضای ملاقات با ریس جمهور را کردم.هردو تن قبلا کشور را ترک کرده بودند.در ملاقات رئیس جمهور که شماری مشاورین و اعضای کابینه حضور داشتند.رئیس جمهور گفت وظیفه بریتانیایی ها ساخت و ساز کمپ و اموزش جنگجویان طالبان نیست.به رئیس جمهور گفتم عاقلانه نیست که ما برای طالبان آموزش بدهیم که سربازان ما را در هلمند بکشند.هدف ما کمک به مصالحه است.کرزی فکر می کرد که مایکل، شناخت وسیع از اقوام و جغرافیایی افغانستان دارد و حتی از آدرس بسیاری مقبره های سیاسی با خبر است و در بعضی مسایل کشور از جمله مسایل کوچی ها مداخله می کند.کاپی اسناد و اوراق را که دولت افغانستان مخصوصا معاون شورای امنیت موافقه کرده بود را به کرزی نشان دادم .دکتر سپنتا،وزیر امور خارجه به بسیاری استدلال ها اعتراض می کرد و خشم گین بود.امرالله صالح سکوت کرده بود.در جلسه کرزی و مشاورینش به زبان فارسی و پشتو چندین دقیقه با یکدیگر گفت و گوی تند و مشاجره کردند.درحالیکه باجه ی کرزی که معاون شورای امنیت بود،دست اندرکار اصلی این ماجرا بود و در جریان کل قضیه قرار داشت؛اما کرزی در پایان گفت که معلومات لازم برایش داده نشده بود.جنرال باز نشسته یک هفته بعد آزاد شد و به دیدار من در اقامت گاهم آمد.از وضعیت پیش آمده ناراض بود و تقاضای پناهندگی کرد.با تاسف ما یک جنرال وطن دوست را از دست دادیم.او ناگذیر شد کشورش را ترک کند.مدتی بعد در یک دیدار با رئیس جمهور کرزی، مسله بی عدالتی در برابر مایکل و پیترسن را یادآور شدم و اعتراف کرد که در هر دو مورد مسله برخورد شخصی در میان نبود و دلایلی زیادی هم پیدا نکردند».