دا د وخت د یوه ملا امام عکس دی…
هغه ملا امام چې لاسونه او لمنه یې د لسګونو زرو بېګناه کابلیانو په وینو رنګ وه.
د واک او قدرت د تندې لپاره به یې هره ورځ له څلوراسیابه پر کابل ړندې، مرګونې راکټي حملې کولې 
هغه راکټونه هدف نه پېژندل،
نه ښځه، نه سړی، نه ماشوم…
یوازې مرګ و، وینه وه، او د میندو چیغې.
کورونه وران شول، ماشومتوبونه خاورې شول،
او کابل د سیاست د لوبو قرباني شو.
دین، جهاد او شعارونه هغه شېبه خپل ارزښت له لاسه ورکوي
چې د بېګناه انسان وینه تویېږي.
تاریخ هېر نه کوي،
ځمکه د شهیدانو غږ ساتي،
او حساب که نن نه وي، سبا خامخا وي.
پوښتنه دا ده:
ایا د دې زرګونو بېګناه خلکو وینه به همداسې بېپوښتنې پاتې شي، که به یو وخت عدالت خبرې کوي؟
رضا خان پاینده