در زمانی که مسعود اندرابی وزیر داخله و خوشال سعادت معاون امنیتی او بود، شماری از خبرنگاران را به افطاری دعوت کرده بودند

من و عابد احساس از شمشاد، نسیم پښتون از ملی‌نیوز و چند تن دیگر از رسانه‌های مختلف نیز در آنجا حضور داشتیم.

در حیاط وزارت جدید برای افطاری آماده‌گی گرفته بودند و چند میز گذاشته بودند. ما چند نفر در یک میز نشستیم.

وقتی وزیر آمد، پس از احوال‌پرسی با همه، سر میز ما نشست. گفت: «به این دلیل با شما نشستم که مادرم پشتون است و من مادرم و همه پشتون‌ها را دوست دارم.» با هم صحبت و شوخی می‌کردیم که خوشال سعادت نیز وارد محل افطاری شد.

تعداد زیادی محافظ همراهش بودند. همان کسی که می‌گفتند «پسر فلم» است، با همان سر و صدا و تشریفات وارد شد. اصلاً به طرف میز ما نیامد؛ یا با ما جور نبود و یا هم با وزیر مشکل داشت. در هر صورت، در کنار ما و نزد خبرنگاران دیگر نشست.

چند دقیقه بعد، وزیر از جای خود برخاست و برای سلام و احوال‌ پرسی نزد او رفت. در آنجا با او شروع به صحبت و شوخی کرد، اما سعادت طوری ایستاده بود که گویی او معاون وزیر است.

این ماجرا را به یاد آوردم که در نظامی‌گری یک اصل وجود دارد: کرسی را دولت به شما می‌دهد، اما پرستیژ و پروتکل را باید خودتان برای خود بسازید.

آقای وزیر اندرابی که ظاهراً خودش را به خوبی نشناخته بود، حالا همه تقصیرها را به گردن رئیس‌جمهور غنی می‌اندازد و می‌گوید که او «پشتونیزم» می‌کرد و من اختیار نداشتم.

امرالله صالح نیز وزیر داخله بود؛ اما در چند هفته چنان سر و صدایی ایجاد کرد که نه تنها رسانه‌های ملی، بلکه رسانه‌های بین‌المللی نیز موضوعات و سوژه‌های بسیار زیادی برای پوشش خبری پیدا کردند.