حامد کرزی یک تنه ایستاد :

‏به مناسبت مرگ قبل از دفن جوبایدن رییس جمهور امریکا

‏جوبایدن به حیث معاون بارک اوباما رییس جمهور امریکا انتخاب شده بود و قبل ازانجام تحلیف به افغانستان سفر کرد. من در آن زمان رییس عمومی امنیت ملی افغانستان بودم. ضیافتی برایش درارگ ترتیب شد. تاریخ دقیق ضیافت بیادم نیست اما وی تاریخ دهم ماه جنوری ۲۰۰۹ به افغانستان رسیده بود. گمان می برم قبل از دیدار با رییس جمهور افغانستان دیدار هایی با نظامیان امریکایی داشت. در ضیافت تقریبا همه ی کابینه افغانستان حضور داشت. جوبایدن را چند تن دیگر از جمله لنیزی گراهام همراهی میکرد.

رییس جمهور کرزی در رفتار و معاشرت آدم نهایت سنگین و با وقار است. وی بایدن را خوش آمدید گفت و پس تعارف اولیه توجه نشست به وضعیت افغانستان معطوف گردید. جوبایدن سخنان غیر متعارف و تند به زبان آورد. او گفت آقای کرزی حضور ما را مفت و دایمی پنداشته اید. اگر ضرورت افتد هرچه دل ما خواست می کنیم. ما متحدی به اسم پاکستان داریم که پنجا دو مرتبه از افغانستان مهمتر و بهتر است. من نمیدانم که جوبایدن این محاسبه پنجاه دومرتبه را از کجا بدست آورده بود. به هرحال درین نشست آقای کرزی توقع داشت که کابینه در کنارش بایستد و رییس جمهور حرف آخر را بزند. کسانی صحبت کردند. در آن زمان بخاطر وارد کردن فشار بر دولت افغانستان بهانه تراشی های زیاد صورت میگرفت. هیچ کس از اعضای کابینه حرف واضح و شجاعانه که آقای کرزی توقع داشت بزبان نیاورد. من یگانه کسی بودم که با وضاحت صحبت کردم اما نمیخواهم درین نوشته به تاریخ شخصی خودم بپیچم. اقای کرزی در حالیکه یاس و خشم در چهره اش هویدا بود آنچه کرد که باید یک وطن پرست میکرد. جوبایدن دستمال را به رسم اعتراض از سرازانوی خود دورساخته و در کنار قاب سلاد گذاشته بود که گویا دلش نمیشود نان افغانی را بخورد. آقای کرزی گلوی خود را صاف کرد و یک بار دیگر وی را خوش آمدید گفته پیام خود را چنین بیان کرد. باید یاد آور شوم که این کلمات و چیدن آنها در جمله ها حتمی به همان تسلسل نیست که اقای کرزی گفته بود ولی در محتوا نهایت امانت داری کرده ام.

‏" اقای بایدن اینکه ما و کشور ما برایت اهمیت داریم یا نه داریم زیاد مهم نیست. وطن ما برای ما پنچاه دو هزار مرتبه نسبت به پاکستان برای خود ما مهم است. نه افغانستان با آمدن تو زاده شده و نا با رفتن تو وفات میکند. حرف تو ادعای همیشه گی مرا تایید میکند که شما از مصلحت گرایی و سازش پنهان با پاکستان زیر هیچ شرایطی نمی گذرید. شما خوب میدانید که تروریست اصلی ارتش و استخبارات پاکستان است و تو به ناحق با مردم ما زور آزمایی می کنی. زورتان به پاکستان نمی کشد آمده اید زیر نام جنگ با تروریزم درینجا غوغا ایجاد کرده اید. تروریست اسمش شورای کویته است. ارتش تو یک بمب هم بالای کویته تا حال پرتات نکرده است. ملاعمر و دار و دسته اش در خانه های ترتیب داده شده توسط آی اس آی چای سبز می نوشند و تو دنبال شان در قندهار سرگردان استی. تروریست در میرام شاه به صورت واضح مدرسه و قرارگاه دارد و در روالپندی و پشاور تجارت و بزنس دارند. آیا فکر میکنید که اینقدر ساختار طویل و عریض طالب در پاکستان دور از چشم ارتش پاکستان است. آیا فکر میکنید که ما بپذیریم که شما این همه ثبوت را دراختیار ندارید. حرف تو برایم یک موضوع را وضاحت داد اینکه اشتراک منافع ما کم است و یا شاید هیچ نیست. ما مدیون کمک تان استیم اما این منت داری به معنای گذشتن از غرور و تاریخ ما نیست. این نوع رفتار را بهتر است شما با تصادفی های تاریخ انجام بدهید. این ملت یک تاریخ دارد. آنرا بخوانید. فقر امروز ما نیز بخاطر استفاده بد و شعار دروغین است که در سالهای هشتاد صورت گرفت. این فساد که شما از آن یاد آوری میکنید در اصل بر میگردد به نوع حضور خودتان. تو از پولی حساب طلب کن که به حکومت من داده ای. نه از پولی که سربخود به شبکه خودت توزیع میکنی و بعد در حساب ما قیدش می کنی. فساد در شیوه مصرف و شیوه کار خودتان است. اینکه زیر نام فساد میخواهید من با مردم خود درگیر شوم و فاسد کلان بی پروا و بی خار فراقانونی و غیرقابل محاکمه گشت و گذار کند منطقی نیست. در وطن ما استی. در خانه ما استی. خوب شد که سلاد نخوردید که ترکاری افغانستان مقبول و رنگارنگ است اما آدم دل درد میکند".

‏وقتی مجلس خلاص شد اقای کرزی رخ به طرف وزرای کابینه کرد و با طعنه برایشان گفت مردی و نامردی در یک ثانیه تثبیت میگردد. بروید بخیر خانه هایتان. خوش باشید. ارام باشید و فردا به سفارت امریکا بروید و بگویید که ما با کرزی همنظر نیستیم.

‏نوت : من یکی از انتقاد کننده های شماری از سیاست های اقای کرزی بوده ام و آن بخش از دیدگاه هایم نیز درج تاریخ است. هیچ نوع تماس با وی نیز ندارم. آخرین تماس ما شاید چهارسال قبل بود.

نوشته امرالله خان صالح معاون پیشین ریاست جمهوری اسلامی افغانستان