کابل، دروازه پل محمود خان؛ ۲۷ اپریل ۱۹۹۲

این تصویر فقط تصویر دو مرد مسلح نیست؛ این یک صفحه از یک فصل است که در آن کابل توسط شعله های جنگ سوخت، خانواده ها بیجا شدند، و هزاران مردم بیگناه قیمت سنگین جنگ را پرداختند.

آن روزها هنوز هم در ذهن بسیاری از افغان‌ها تازه است؛ روزهایی که صدای اسلحه جای خنده کودکان را گرفت و جنگ برادر علیه برادر رنگ یک شهر زیبا را تغییر داد.

ما نباید تاریخ را برای زنده کردن نفرت بخوانیم، بلکه باید از اشتباهات خود درس بگیریم. ملت ها وقتی تقویت می شوند که حقیقت گذشته خود را بپذیرند، درد قربانیان را فراموش نکنند و برای جلوگیری از تکرار چنین روزهای سیاه متحد شوند.

تصویری از حمله نیروهای دوستم به نیروهای ربانی و مسعود...

افغانستان سزاوار عدالت، وحدت، و صلح پایدار است، نه جنگ.