چشمه خواجه سکندر، ولایت بلخ؛ حق مردم یا ابزار پول‌ گیری؟

چشمه خواجه سکندر یک نعمت خدادادی و سرمایه مشترک مردم است؛ نه ملک شخصی کسی و نه محلی برای اخذ پول بدون حساب و کتاب.

بر اساس گزارش‌های متعدد مردمی، از هر موتر ۱۰۰ افغانی و از هر فرد برای آب‌بازی ۲۰ افغانی دریافت می‌شود. اما پرسش اساسی این است: در برابر این پول، چه خدمتی به مردم ارائه می‌شود؟

در این محل نه تشناب معیاری وجود دارد، نه نظافت مناسب، نه امکانات رفاهی و نه خدماتی که با هزینه‌های اخذشده تناسب داشته باشد. اگر از مردم پول گرفته می‌شود، مردم حق دارند نتیجه آن را در قالب خدمات، آبادانی و مدیریت شفاف ببینند.

این مشکل تنها به چشمه خواجه سکندر محدود نیست. گزارش‌های مشابه از نقاط مختلف کشور نیز مطرح می‌شود؛ جایی که از منابع عمومی و اماکن متعلق به مردم عواید جمع‌آوری می‌شود، اما آثار آن در بهبود خدمات و رفاه شهروندان به‌روشنی دیده نمی‌شود. چشمه خواجه سکندر تنها یک نمونه از این وضعیت است.

مردم حق دارند بدانند این پول‌ها به کجا می‌رود، چه مقدار عاید جمع‌آوری می‌شود و چگونه به مصرف می‌رسد. هر نظامی که شعار عدالت، امانت‌داری و مبارزه با فساد را سر می‌دهد، باید بیش از همه در برابر مردم پاسخگو باشد و با شفافیت کامل، نحوه جمع‌آوری و مصرف عواید عمومی را توضیح دهد.

امروز پرسش مردم این است که چرا در بسیاری از بخش‌ها هزینه از شهروندان گرفته می‌شود، اما کیفیت خدمات نه‌تنها بهبود نیافته، بلکه در مواردی حتی ابتدایی‌ترین امکانات نیز وجود ندارد. اگر قرار است از نام عدالت و حکومت‌داری سالم سخن گفته شود، معیار آن باید در عمل و در خدمت به مردم دیده شود، نه فقط در شعار.

مردم بلخ و همه شهروندان افغانستان خواهان امتیاز ویژه نیستند؛ تنها انتظار دارند اموال و منابع عمومی با شفافیت، قانون‌مندی و در راستای منافع مردم مدیریت شود.

شایان ذکر است که در دوره جمهوری، استفاده از این چشمه برای عموم مردم رایگان بود. امروز نیز انتظار مردم این است که اگر هزینه‌ای دریافت می‌شود، این درآمد به‌صورت شفاف صرف آبادانی، خدمات و رفاه عمومی گردد، نه اینکه مردم فقط پرداخت‌کننده باشند و از ابتدایی‌ترین امکانات محروم بمانند.