جریان های متعصب و پشتون ستیز مانند ستم، پرچم ، شعله و پیاوه

حد اقل سه صد سال آخر پشتون آنقدر در بزرگی، برادری، با همی و وطنداری غرق بود که با مفاهیم همچو قوم ، زبان ، سمت و … هیچ آشنایی نداشت، هیچ اهمیت قایل نبود و نه هم برایش ارزش داشت.

زبان در باری و سیاسی تمام شاهان پشتون دری بود حتی بیشتر شان در خانه هم به این زبان صحت می‌کردند.

زبان دفتری، درسی و کتابت شان نیز دری بود که این پروسه از احمد شاه بابا گرفته تا آخر حکومت داوود خان ادامه داشت.

اما با پیدا شدن جریان های متعصب و پشتون ستیز مانند ستم، پرچم ، شعله و پیاوه تمسخر اینها بر پشتو گفتن تره کی و بعدا انتقاد، شماتت و حتی توهین داکتر نجیب بخاطر یگان بیانیه رسمی به زبان پشتو، مروج ساختن اصطلاحات اوغان غول، کوچی، از کوه پایین شده و ...پشتون بیدار شد با آغاز یاوه گویی پدرام، مهدی، منصور، لعلزاد و … پشتون مجبور به تجدید نظر در مورد کردار اسلاف خود شد که نباید بیش از این دایه مهربان تر از مادر باشد و نتیجه این شد که نه تنها زبان پشتو زبان دفتر و دیوان شد بلکه زبان تدریس و چیپتر نیز شد حتی گپ تا جایی رسید که با ریس جمهور ایران تو سط ترجمان حل مطلب کردند اما با وجود هیچگونه بی احترامی و ممانعت برای زبان دری ایجاد نشده و نمی شود.

اگر خیره سری، تعصب، دشمني پدرام ها و مهدی ها با پشتون و زبان پشتو ادامه یابد بیشتر زیان خواهند کرد.