هله که طالب آمد ••

تفنگ های مجانی آدم های حقیر ٫ مفلوک و کوچک را بزرگ می سازد .

تاریخ این گروه، ( شورای منفور نظار ) تاریخِ فرارهای شرم‌ آور است

فرار دو وزیر دفاع از کابل ..

۱ ) دور اول آمدن طالب ها ، هنوز هفت داتسون دایناسور های طالب به سروبی نرسیده بود که وزیر دفاع احمدشاه مسعود مثل حباب از کابل ناپدید شد و گریخت .

۲ ) دور دوم آمدن طالب ها ، هنوز طالب ها به پلچرخی و ارغندی و پغمان نرسیده بودند که بسم الله محمدی معروف به جنرال پشقل ناپدید شد و گریخت.

در این جا هیچ ستایشی از طالبان نیست .

طالبان یک گروه خشونت‌ ورز و ناقض جدی حقوق بشر است و این نکته باید همیشه روشن باشد.

اما نقد من بر «شورای نظار» و شرکای جرمی شان نیز بخشی از همان تاریخ تلخ جنگ‌ های داخلی است که افغانستان را زخمی کرد.

پنجاه سال است که افغانستان میان دو آتش می‌ سوزد٫ از یک‌ سو طالبانِ تربیه‌شده در مدارس دینی پاکستان، و از سوی دیگر شورای منفور نظار که سال‌ ها با نام مقاومت، اما با عملِ غارت، معامله، فرار و بی‌ مسئولیتی، بر پیکر وطن زخم زد.

تاریخ این گروه، تاریخِ فرارهای شرم‌آور است٫ تاریخِ وزیرانی که پیش از رسیدن دشمن، چنان می‌ گریختند که گویی هیچ پیوندی با خاک و مردم ندارند.

قهرمانتراشه احمدشاه مسعود٫ با همه روایت‌ های ساخته‌ شده پیرامونش٫ در نخستین هجوم طالبان، کابل را رها کرد و مثل حباب از کابل ناپدید شد٫ و بسم‌ الله محمدی، در دور دوم آمدن طالب ها ، پیش از آن‌ که طالبان به پلچرخی ٫ ارزنده و پغمان برسند، همچون سایه‌ ای از کابل محو شد.

این‌ها نه قهرمان بودند و نه مدافع وطن ٫ این‌ ها سوداگران جنگ بودند که قدرت را می‌ خواستند، نه مسئولیت را.

شورای منفور نظار، سال‌ها با پول‌ های سیاه، با معامله‌ های استخباراتی، با غارت دارایی‌ های مردم، و با تبدیل کابل به میدان جنگ داخلی، چنان ضربه‌ ای بر اعتماد ملی زد که هنوز هم زخم‌ هایش التیام نیافته است.

این گروه، به‌ جای ساختن دولت، دولت را تکه‌ تکه کرد٫ به‌ جای دفاع از آبدات تاریخی، آن‌ ها را در آتش جنگ‌ های بی افتخار و چنگیز صفت تنظیمی سوزاند ٫ به‌ جای حفاظت از مردم، آنان را سپر سیاسی ساخت.

و امروز، همان چهره‌ ها دوباره در نقش «مبارز» ظاهر می‌ شوند، گویی تاریخ حافظه ندارد.

افغانستان سزاوار هیچ‌یک از این دو گروه نیست ٫نه شورای نظارِ دزد و غارتگر، نه طالبانِ خشونت‌ ورز.

این وطن، حاکمیت ملی می‌ خواهد، نه فراریان دیروز و نه شاگردان امروز.